Blog

Mijn meest toegewijde hater

Vlak nadat mijn eerste boek was uitgekomen schreef ik er al eens een blog over: Nooit de comments lezen. Vandaag was ik dat even vergeten, en dook ik in de reviews. Mijn plan was om een paar positieve reviews te screenshotten om op mijn Instagram te delen, maar mijn oog viel op iets anders. Een review van maar één ster. Daar moet je niet op klikken natuurlijk, maar ik deed het toch.

(Hulp gevraagd!) Nederland, najaarseditie

Het was al een tijdje mijn plan om in het najaar weer naar Nederland te komen. Meestal zijn mijn trips naar Nederland netto positief, zowel qua happiness als qua financiën. Het is duur, ja, maar ik kan in Nederland ook lezingen en trainingen geven, shoots doen én mijn boeken beter promoten, wat zich op de lange termijn weer terugverdient. Nu had ik enkele weken geleden al even naar tickets gekeken, maar toen ik zaterdag keek, waren ze ineens een stuk duurder…

Niet alles is altijd even autastisch

“Je slaapt wekelijks een paar dagen in je kantoortje in Hachioji, toch?”
– “Ja, dat werkt super voor ons!”

Dit verhaal vertel ik in interviews, aan vrienden, maar ook aan mezelf. Ik geef François de ruimte om zijn films te kijken en lawaai te maken, terwijl ik zelf ontprikkel en tot rust kom. Dus alles ging top en was wel. Toch?

Every day I’m hosseling

Ik zou zo’n goeie influencer zijn als ik van alles wat ik in deze blog ga vertellen aparte posts zou maken. “Audioboek Autastisch leven nu verkrijgbaar!”, “Appartement te koop!” Maar nee, het wordt weer een bij elkaar geraapt zooitje à la Toeps, want er is na anderhalve week alweer veel te veel te vertellen.

Interview in Trouw

Ongeveer een maand geleden schoof ik in een Rotterdams café aan bij Erik Jan Harmens, die ik al kende omdat hij me eerder voor zijn Grote Autismeboek interviewde. Hij was bezig met een serie voor Trouw over neurodivergentie. Zo’n twee uur lang spraken we over autisme, mijn leven, mijn boeken, Japan, en hoe ik ervoor gezorgd had dat dingen nu wél voor me werken. Of nou ja, meestal dan.

Orenji boven

Hebben jullie allemaal een fijne Koningsdag gehad? Ik wel! Ja, ook in Japan wordt de verjaardag van Wim-Lex gevierd. Zo bezocht ik zaterdag het Nederlandse café in Kokubunji voor een avond met Dutchies, reserve-Dutchies, kapsalon en bitterballen. Zondag ging ik met een groep meiden op pad om foto’s te maken. Oranje foto’s, welteverstaan…

Verhuisplannen

“Jeetje Toeps, kan het nou nooit eens een keertje rustig?” Ha, nee. Ik ben Toeps en ik heb altijd een project nodig om me in vast te bijten. Het is eigenlijk altijd wel een project dat mijn leven beter maakt, dat scheelt, maar rustig? Nee, da’s niet aan mij besteed.

Schakelingen

Ik vind schakelen altijd moeilijk. Dus toen ik na zeven weken Nederland terugkeerde naar Japan, wist ik al dat ik het daar even moeilijk mee ging hebben. Ik was in Nederland zó lekker bezig!

Zoveel mooier als we samen zijn

De afgelopen twee weken hoorde je geleidelijk minder van me op sociale media. Mijn outfits werden saaier, mijn haar valer, en mijn kookkunsten moesten regelmatig wijken voor magnetronmaaltijden. Kortom: ik was moe. Maar dat had een goede reden…

Easter egg

Wist je dat je liedteksten beter niet kan gebruiken als opdracht van een boek? Meestal mag je wel kleine stukjes tekst uit iets aanhalen, dat heet citaatrecht, maar dat citaat moet dan een doel dienen, en niet enkel ter decoratie zijn opgenomen – en dat maakt een opdracht discutabel. Dus toen ik voor Autastisch leven een stukje uit een nummer van Taylor Swift wilde citeren, en toch liever niet Mevrouw Miljardairs legal team op mijn dak wilde, moest ik op zoek naar een creatieve oplossing. Een easter egg, om in Swiftie-sferen te blijven.

Mijn nieuwe boek Autastisch leven is officieel gelanceerd!

Hoera, mijn nieuwe boek Autastisch leven is gisteren officieel uitgekomen! De boekpresentatie gisteravond in boekwinkel Broese in Utrecht was een groot succes, maar voordat het zover was…

Autismetweekjewel

Wat een week. Of eigenlijk twee, want de vorige post op deze blog is alweer even geleden. Het stond bijna elke dag op mijn planning: blog schrijven. Maar andere dingen gingen steeds voor. Boek-dingen, voornamelijk.

Werkweek

Na vorige week de tijd te hebben genomen om rustig in Nederland te landen (geen onverdeeld succes), begon deze week het harde werken: drie lezingen, drie shoots en een radio-optreden. Ondertussen legde ik de laatste hand aan mijn nieuwe boek, waarvoor ik twee drukproeven ontving, en at ik pizza met mijn familie voor mijn vaders verjaardag. En dan had ik tussendoor ook nog wat tijd om Vinted-pakketjes weg te brengen.

Cultuurschok

Gisteren stond ik in Delft op de bus te wachten. De hotelkamer waar ik de komende zeven weken zal verblijven heeft nogal lelijk licht, dus ik had me voorgenomen een goedkope lamp aan te schaffen. Deze. Bij Ikea. Vanaf Den Haag is Delft niet ver; zeven minuten met de trein. Daarna zou ik nog acht minuten met de bus moeten. Na vier jaar in Japan ben ik zulk goed openbaar vervoer gewend, dat het me verbaasde dat er maar één bus per half uur naar de Ikea reed. In het weekend nota bene. Goed, ik wachtte twintig minuten op de bus, die netjes op het bord stond bij halte I. Nog 15 minuten, nog 10 minuten, nog 2 minuten… En poef! Bus weg. Hij kwam ook gewoon niet. De eerstvolgende bus zou over een half uur wel weer komen. Of niet, weet jij veel.

Autisten blijven maar lekker thuis?

Stel, je bent autistisch en je wil naar de Efteling. Ja, het is wat heftig qua prikkels, maar goed, de rest van je gezin gaat ook, en je vindt de Efteling ook gewoon heel tof. Dan zijn er gelukkig voorzieningen waar je gebruik van kunt maken. Zo hoef je niet in lange zigzagrijen te staan, maar mag je elders wachten. Ook geeft de Efteling 2 euro korting op je kaartje, of 5 euro korting per maand op een abonnement. Fijn! Dit had het einde van deze blog kunnen zijn. Maar dit is het internet, dus natuurlijk zijn er weer mensen boos.